به گزارش خبرنگار سینمایی دیباچه، اگر کمی مثبت نگر باشیم و اتفاقات اطرافمان را به گونه ای دیگر و از زاویه متفاوت بنگریم خواهیم دید که در زمانی کوتاه پیشرفت های قابل تأملی در عرصه جهانی داشته ایم که بخش بیشتر آن را مدیون تکنولوژی هستیم.
چه کسی فکرش را می کرد زمانی بتوانیم با موبایلمان دنیا را سیر کنیم و از همه جا سر دربیاوریم؛ در حالی که تا همین ده، دوازده سال پیش تلفن ثابت هم به ندرت در خانه هایمان یافت می شد!
آن زمان هم که موبایل آمد هرکسی نداشت و هرکس داشت به کمرش می بست یا به گردنش می انداخت و نیم چه فخری هم به اطرافیان می فروخت! پس از آن نیز کوه خیری شد برای آنها که از راه دلالی روزگار می گذرانند، همان هایی که یک روزه برای ده خط دولتی ثبت نام می کردند تا چند ساعت بعد در بازار سیاه به چند برابر قیمت بفروشند!
تا چهار، پنج سال پیش تنها راه ارتباطی نوشتاری «اس ام اس» بود و خبری از واتساپ و وایبر و اینستگرام نبود؛ می ماند یک فیسبوک که آنهم روی گوشی تلفن همراه قابل اجرا نبود!
به هرحال آن روزها دیگر گذشته و دنیای مجازی (که این روزها تفاوت زیادی با دنیای واقعی ندارد!) جایگاه ویژه ای در زندگی آدمها پیدا کرده است! با وجود دنیای مجازی هیچ حقیقی پنهان نمی ماند و اخبار به طرفة العینی از این سوی دنیا به آن سو دست به دست می شود.
اگر کمی به روزنگر باشیم، می پذیریم که دنیای مجازی و فضای عجیب غریبش اساسأ بد نیست! زیرا در این موقعیت ویژه می توان با فرهنگ ملل مختلف آشنا شد و با آدمهایی در هرگوشه دنیا معاشرت کرد و یاد گرفت و یاد داد؛ که در این داد و ستدهای فرهنگی، سینما از باقی هنرها و جریان ها و رویدادها موفق تر بوده است.
دیگر آن زمان گذشته است که سینماگران آرزوی شرکت در جشنواره های خارجی را داشته باشند؛ حال اگر فیلمساز باشی، با جستجویی دم دستی می توانی از جشنواره های خارجی مطلع شوی و با دست اندرکارانش ارتباط برقرار کنی! تنبل هم که باشی، می توانی راه راحت تری بیابی؛ پس به سراغ موسسه های مجازی می روی، از آنهایی که مانند واسطه عمل می کنند و با دریافت هزینه ای که معمولأ برای فیلم ساز نیز به صرفه است اثر را به جشنواره می رسانند؛ یا به سراغ آنهایی می روی که اثر و صاحب اثر را تا جشنواره حمایت می کنند.
حال دیگر سینمای ایران در دنیا ناشناخته نیست. فیلمسازان بسیاری به جشنواره های مختلف جهانی می روند و گاه به گاهی با جایزه باز می گردند؛ از خرده جشنواره های کشورهای آسیایی گرفته تا ونیز و کن! البته باید با تأکید یادآور شد که بار اصلی این راه پر فراز و نشیب و ناهموار را عباس کیارستمی هموار کرد و پس از آن بود که تکنولوژی به روند جهانی شدن سرعت بخشید و نتیجه این شد که امروز فیلمسازان جوان به بی هیچ سختی و مرارتی به جشنواره های خارجی می روند و افتخار کسب می کنند!
حال که چنین موقعیتی برای عرض اندام در عرصه جهانی فراهم است کاش شرایط تولید برای آنهایی که فیلمسازی را بلدند و برای ساخت اثری بهتر خلاقیت به خرج می دهند فراهم شود.
به امید موفقیت آنهایی که از گذشته تاکنون در جشنواره های خارجی و بین المللی شرکت کرده اند و آنهایی که قصد حضور در عرصه جهانی دارند.
