دیباچه - زهرا فرود: سولماز عسگری، بازیگر تئاتر، سینما و تلویزیون، در گفتوگویی درباره نگاه خود به بازیگری و مسیری که در این عرصه طی کرده است، از نخستین تجربه حضورش روی صحنه در ۱۴ سالگی، شیوه مواجهه با پیشنهاد یک نقش جدید، ارتباط بازیگر و تماشاگر و تفاوت بازی در تئاتر با آثار تصویری گفت.
عسگری با اشاره به نگاه خود به بازیگری گفت: اگر بخواهم بازیگری را برای کسی که هیچ شناختی از این دنیا ندارد تعریف کنم، میگویم هنر زندگی کردن به جای یک شخصیت واقعی یا خیالی است.
وی درباره نخستین مواجهه جدی خود با بازیگری افزود: در ۱۴ سالگی با نمایشنامه «اسبهای سفید» برای اولین بار روی صحنه رفتم و از آن لحظه به بعد دنیا برایم یک شکل دیگر شد.
مواجهه با یک نقش جدید
عسگری درباره نحوه مواجهه با پیشنهاد یک نقش جدید نیز ادامه داد: اول فکر میکنم که آیا برای بازی در آن نقش انتخاب مناسبی هستم یا نه. در واقع خیلی محترمانه در کار کارگردان دخالت میکنم.
این بازیگر اظهار داشت: اگر قانع شوم که انتخاب مناسبی هستم، تلاش میکنم با کمک نویسنده و کارگردان آن شخصیت را بشناسم و بعد کمکم با اضافه کردن جزئیات، سعی میکنم نقش را باورپذیر بازی کنم.
بازیگر نباید برای ایفای نقش به خودش آسیب بزند
سولماز عسگری درباره اینکه آیا تاکنون نقشی داشته که پس از پایان کار، جدا شدن از آن شخصیت برایش دشوار باشد، گفت: من معتقدم بازیگر نباید با آسیب زدن به خودش تیپ یا شخصیتی را بازی کند. پس بعد از پایان هر کار تبدیل به خودم میشوم و چیزی را از آن نقش با خودم حمل نمیکنم، به جز لذت لحظات بازیگری.
وی در پاسخ به این پرسش که برای یک بازیگر، فرو رفتن در نقش شخصیتی کاملاً متفاوت از خودش دشوارتر است یا نشان دادن خود واقعی بدون نقاب، اظهار کرد: قطعاً دومی؛ چون انسانها رازهای مختلفی را با خودشان حمل میکنند و خیلی سخت است که بخواهند خودشان را مجبور کنند آن اسرار را با بقیه به اشتراک بگذارند.
عسگری در ادامه، بازیگری را بیشتر دیدن دنیا از چشم دیگران دانست و گفت: از نگاه من، بازیگر در هر نقش تلاش میکند جهان را از زاویه دید شخصیتی دیگر تجربه کند.
وقتی نفس تماشاگر در سینه حبس میشود
این بازیگر درباره لحظهای که احساس میکند ارتباط میان بازیگر و تماشاگر شکل گرفته است، گفت: دقیقاً زمانی که حس کنم نفس تماشاگر توی سینهاش حبس شده و با همه وجود غرق نمایش است.
سولماز عسگری با اشاره به تفاوت بازی میان تئاتر و آثار تصویری عنوان کرد: البته این مربوط به تئاتر است.بازی در تلویزیون و سینما طبیعتاً بیشتر در لحظات دیالوگگویی و البته بخشی از این سؤال به نقش و کاراکتر هم مربوط میشود و قطعاً متفاوت است.
توصیه سولماز عسگری به علاقهمندان بازیگری
وی در پاسخ به اینکه اگر بخواهد به خودِ جوانش یا فردی که تازه وارد مسیر بازیگری شده توصیهای داشته باشد، گفت: سولماز جانم! حتماً کنکور هنر شرکت کن و مسیر هنر را به شکل آکادمیک طی کن.
اگر بازیگری یک رنگ بود…
سولماز عسگری در پایان، درباره اینکه اگر بازیگری یک رنگ بود، چه رنگی را برای آن انتخاب میکرد، گفت: «آبیه؛ چون آبی رنگ مورد علاقه من هست و به نظرم هم باشکوه است و هم آرامشبخش.»
این بازیگر با اشاره به تجربه خود در عرصه بازیگری، این هنر را مسیری برای شناخت شخصیتهای مختلف و دیدن جهان از زاویهای متفاوت میداند؛ مسیری که برای او از نخستین حضور روی صحنه در ۱۴ سالگی آغاز شده است
